กลอนดอกสร้อยรำพึงในป่าช้า ภาษาไทย ม.2

📕 วรรณคดีวิจักษ์ ม.2คิดถึงชีวิตในป่าช้ายามเย็น

พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ) แต่ง

โดยถอดความจาก Elegy Written in a Country Churchyard ของทอมัส เกรย์

ต้นฉบับจากอังกฤษ

ทอมัส เกรย์ (Thomas Gray) กวีชาวอังกฤษ

แต่งบทกวีรำพึงถึงชาวบ้านธรรมดาที่ฝังอยู่ในสุสานชนบท

ชื่อว่า Elegy Written in a Country Churchyard

ผู้แปล: พระยาอุปกิตศิลปสาร

ชื่อเดิม นิ่ม กาญจนาชีวะ

นักปราชญ์ทางภาษาไทย ผู้เรียบเรียงตำรา "หลักภาษาไทย"

ถอดความบทกวีของเกรย์เป็นกลอนดอกสร้อย

กลอนดอกสร้อย

บทหนึ่งมี 8 วรรค วรรคแรกมีคำว่า "เอ๋ย" คั่นกลาง

คำหน้าและหลัง "เอ๋ย" เป็นคำเดียวกัน

จบบทด้วยคำว่า "เอย"

บรรยากาศ

ยามเย็น เสียงระฆัง ฝูงวัวกลับคอก

ชาวนาเดินกลับบ้าน ป่าช้าเงียบสงัด

แก่นเรื่อง

ทุกคนต้องตาย ไม่ว่ารวยหรือจน มียศหรือไม่มี

ยศศักดิ์ทรัพย์สินเอาติดตัวไปไม่ได้

คนธรรมดาก็มีค่า

ชาวบ้านที่ฝังในป่าช้า อาจมีความสามารถไม่แพ้คนใหญ่โต

แต่ไม่มีโอกาสได้แสดงออก

กวีจึงชวนให้เห็นคุณค่าของทุกชีวิต

คุณค่าด้านวรรณศิลป์

บรรยายบรรยากาศยามเย็นให้เห็นภาพและได้ยินเสียง

ใช้ถ้อยคำเศร้า สงบ ชวนรำพึง

ทำให้ผู้อ่านปลงใจและคิดถึงความจริงของชีวิต

ตัวอย่างแกะวรรคแรก "ยามเย็นเอ๋ยยามเย็น"

ยามเย็น + เอ๋ย + ยามเย็น = คำซ้ำคั่นด้วย เอ๋ย

บอกช่วงเวลาตั้งแต่ต้นบท

สร้างอารมณ์เหงา สงบ ก่อนเข้าเรื่อง

ตัวอย่างเชื่อมข้อคิดกับชีวิต

ข้อคิดจากเรื่อง นำมาใช้ได้ทุกวัน

ระวัง!"เอ๋ย" กับ "เอย" ต่างกัน

เอ๋ย (มีไม้จัตวา) = อยู่ในวรรคแรก ใช้เรียก

เอย (ไม่มีวรรณยุกต์) = คำจบท้ายบท

สลับกันไม่ได้นะ

สรุปสรุป

รำพึงในป่าช้า: พระยาอุปกิตศิลปสาร ถอดความจากทอมัส เกรย์

กลอนดอกสร้อย: 8 วรรค "เอ๋ย" ต้นบท "เอย" ท้ายบท

เคล็ดลับจำ: ความตายเสมอภาค · ทุกชีวิตมีค่า · ทำดีวันนี้